Margreet droogde haar handen aan de handdoek.

Het aanrecht was schoon, de eerste was hing al aan de lijn en de volgende draaide zijn rondjes in de machine.

Ze keek op haar horloge. Half tien, een mooie tijd voor koffie. Terwijl ze een kopje uit de kast pakte hoorde ze de brievenbus klepperen. De postbode was lekker vroeg vandaag.

Ze liep naar de gang en raapte de post van de mat. Een bankafschrift, een rekening en een enveloppe waar met een keurig handschrift haar meisjesnaam op was geschreven. Margreet de Boer, wie noemde haar nog zo?

Ze greep een mes uit de keukenla en sneed de enveloppe zorgvuldig open. Toen ze de eerste regels van de brief las, moest ze gaan zitten. Het bloed trok weg uit haar gezicht. Bibberend hield ze het papier vast en las verder.

-

Geachte Mevrouw de Boer.

We hebben van uw biologische dochter het bericht gehad dat ze u graag wilt ontmoeten.

Misschien kunnen we hiervoor binnenkort een afspraak maken.

Met vriendelijke groet,

Dhr. A. Rutjes.

Adoptiebureau Nieuwland.

-

Een kort onpersoonlijk briefje, maar een lange brief had niet meer impact kunnen hebben dan deze.

Haar dochter wilde haar ontmoeten.

Vijfentwintig jaar, vier maanden en precies zes weken lang, had ze aan dit kind gedacht.

Margreet was zestien jaar geweest, toen ze zwanger raakte van haar toenmalige vriendje, die direct aangaf niets te zien in het vaderschap en en passant de verkering maar uitmaakte.

Toen ze het haar ouders vertelde was er geen sprake meer van een abortus, de zwangerschap was al te ver gevorderd, bovendien zou ze nooit haar eigen kind iets kunnen aandoen.

Haar ouders stelden een adoptie voor, waar ze uiteindelijk mee akkoord ging.

Ze kon zelf niet voor het kind zorgen en haar ouders waren al op leeftijd, die moesten er niet meer aan denken om een klein kind op te voeden.

Toen Margreet aan die afschuwelijke maandag dacht, waarop ze afscheid moest nemen van haar dochtertje, liepen de tranen haar weer over de wangen.

Ze had het alsnog willen houden, maar haar ouders en de medewerkster van het adoptiebureau overtuigden haar van de juistheid van hun beslissing.

De tijd na de bevalling was zwaar. Ze werd depressief en kreeg lichamelijke klachten.

Op de eerste verjaardag van haar kind, wilde ze een einde aan haar leven maken. Urenlang had ze op de treinrails gezeten, maar door een wonder werd ze gered: wegens een grote treinstoring reden de treinen niet. De politie vond haar en bracht haar naar huis. Haar ouders lieten haar opnemen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis.

Langzaam was ze uit het dal gekropen.

Ze had de gebeurtenis uit haar geheugen willen bannen. Er voorgoed over gezwegen. Zelfs Frits en haar twee zoons wisten niets van het bestaan van dit kind.

Maar bij ieder meisje van de juiste leeftijd dacht ze: zal zij het zijn?

En dan nu dit.

Ze keek nog eens naar de brief. Checkte de enveloppe, zat er geen foto in?

Een tijd lang zat ze versteend aan de tafel. Haar koffie werd koud.

Ineens kwam ze weer tot leven.

Ze moest een beslissing nemen.

Ze zou haar dochter ontmoeten, haar vasthouden, haar stem horen.

Maar eerst moest ze Frits inlichten en dat zou geen gemakkelijke opdracht worden.

Ze zuchtte eens heel diep en pakte toen de telefoon.

Haar hart bonkte in de keel toen ze zijn stem aan de andere kant van de lijn hoorde.

‘Frits? Met Margreet. Ik moet met je praten…..’

Even later beëindigde ze het gesprek, nadat ze hem ervan verzekerd had dat er niets ernstigs met haar aan de hand was.

Frits zou naar huis komen. Ze had hem heel wat uit te leggen, hadden een lange weg te gaan, maar ze wist dat het goed zou komen.

Het moest goed komen.

Eindelijk zou het verleden het heden ontmoeten.

Geschreven voor Speciale Aanbieding